Sunday, October 2, 2011

ज्वारीच्या पिठाच्या नूडल्स

गेले काही दिवस ऑफिसमध्ये बरेच काम आहे. घरी सुद्धा श्रावण महिना आणि नंतर गौरी गणपतीमुळे स्वैपाकघरात जरा जास्त वेळ घालवला जातोय. त्यामुळे ब्लॉगवर सलग दुसरी पोस्ट  एका खाद्यपदार्थाची आहे. असो.

खूप पूर्वी मी कुठे तरी ज्वारीच्या पिठाच्या नूडल्स ही रेसिपी वाचली होती. पण आत्ता ती करून बघायचा योग आला. माझ्या दोन्ही मुलींना हा प्रकार खूप आवडला. ज्वारीचे पीठ वापरले असल्याने पोटभरीचे होते. (मध्ये एकदा आमच्या संध्याकाळच्या स्वैपाकाच्या मावशी आल्या नाहीत तर ह्या नूडल्स आम्ही जेवणात खाल्ल्या.) 

नूडल्स साठी लागणारे पदार्थ खालील प्रमाणे:
ज्वारीचे पीठ - १ वाटी
लसूण - २ -३ पाकळ्या 
जिरे - १ चमचा 
ओवा - १/२ चमचा 
कोथिंबीर 
हळद (रंग येण्यापुरती)
कांदा - १ बारीक उभे काप करून 
तेल - १ चमचा 
मीठ

कृती:
१. लसूण, जिरे, ओवा आणि कोथिंबीर सर्व एकत्र मिक्सरवर बारीक करून घ्यावेत.
२. ज्वारीचे पीठ परातीत घेऊन त्यात हळद, मीठ आणि वरील वाटलेले साहित्य मिसळावे.
३. वरील सर्व साहित्यात पाणी मिसळून भाकरीकरता मळतो तसा गोळा मळून घ्यावा.  

४. चकली/शेव करायचा सोऱ्या घ्यावा. नूडल्स करण्याकरता बारीक शेव करायची ताटली वापरावी.
५. मळलेल्या पिठाचा गोळा सोऱ्यात भरून स्टीलच्या चाळणीवर त्याची खालील फोटोमध्ये दाखविल्याप्रमाणे नूडल्स/शेव बनवावेत. (चाळणीवर नूडल्स घालायच्या आधी चाळणीला तेलाचा हात लावून घ्यावा.)

६. ही चाळणी ज्या पातेल्यावर व्यवस्थित बसेल अश्या पातेल्यात थोडे पाणी घेऊन त्यावर चाळणी ठेवून ह्या नूडल्स वाफवायला gas वर ठेवाव्यात. 
७. साधारण १० मिनिटात नूडल्स वाफवून होतात.
७. एका कढईमध्ये तेल घेऊन तापवायला ठेवावे. 
८. तेल तापल्यावर त्यात कांदा घालून परतून घ्यावा. (आवडत असल्यास टोमाटो तसेच इतर भाज्या पण ह्यात आपण घालू शकतो.)  
९. आता ह्यात वाफवलेल्या नूडल्स घालून थोडे परतावे. आणि गरम गरम खायला वाढावे.

टीप:
माझ्या मुलींना कोथिंबीर आवडत नसल्याने मी सजावटीसाठी कोथिंबीरीचा वापर केला नाहीये. तसेच त्या खाणार म्हणून लाल तिखट, हिरवी मिरची अथवा कुठल्याही मसाल्याचा वापर केला नाहीये. आपल्या वैयक्तिक आवडीनुसार आपण इतर पदार्थ वापरू शकतो.

Monday, September 12, 2011

साखरभात

काल अनंत चतुर्दशी झाली. आमच्या घराच्या गणपतीचं विसर्जन झालं. त्यामुळे सकाळी नैवेद्याला गोड काय करावं हा विचार चालू होता कारण गणेश चतुर्थीला मोदक करून झाले होते. मग विचार केला की साखरभात करावा. (मागे एकदा केला तेव्हा फसला होता. त्यामुळे ह्या वेळेस करा टेन्शन होतं.) तरी पण ह्या वेळेस केलेला प्रयोग बराच यशस्वी झाला म्हणून म्हणाला की मी केली पाक-क्रिया सर्वांना सांगावी. 

तर त्यासाठी लागणारे किंवा मी वापरलेले जिन्नस आहेत:
   तांदूळ - १ १/२ वाटी
   साखर - तांदळाच्या दीड पट
   लवंगा - ३-४ 
   बदामाचे काप
   बेदाणे 
   वेलदोड्याची पूड 
   केशर 
   लिंबू - १/२ 
   तूप 



कृती:
१. सर्वात प्रथम तांदूळ (मी कोलम वापरले) निवडून स्वच्छ धुवून किमान अर्धा तास निथळत ठेवावेत.
२. जाड बुडाच्या कढईत २ चमचे साजूक तूप घालावे आणि त्यात लवंगा घालून त्यात तांदूळ परतावेत. 
३. तांदूळ थोडे परतले गेले की त्यात गरम पाणी  घालावे. पाण्याचे प्रमाण कुठला तांदूळ वापरतो ह्यावर ठरते. कोलम साठी दुअप्ती पेक्षा जास्त म्हणजे जवळ जवळ अडीच पट पाणी लागते. 
४. पाण्याला उकळी आली की सध्या कुकर मध्ये भात मोकळा शिजवून घ्यावा. मी इलेकट्रीकल कुकर मध्ये शिजवून घेतला. 
५. भात शिजल्या नंतर पराती मध्ये मोकळा पसरवून गार करण्यास ठेवावा. 
६. जाड बुडाची कढई अथवा पातेल्यामध्ये साखर आणि साधारण एक वाटी पाणी घालून पाक करण्यास ठेवावे. पाक चांगला घट्ट, ज्याला गोळीबंद म्हणता येईल असा, बनवायचा आहे.    
७. गार झालेल्या भातामध्ये केशराची पूड, काजू-बदामाचे काप, बेदाणे आणि वेलदोड्याची पूडहे सर्व साहित्य व्यवस्थित मिसळून घ्यावे. आवडत असल्यास खायचा केशरी रंग सुद्धा वापरता येतो.
८. साखरेचा पाक करायला ठेवलेला gas बंद करून मग त्या मध्ये तयार भात घालावा. ते सर्व मिश्रण व्यवस्थित एकत्र ढवळावे. 
९. आणि पुन्हा gas सुरु करून अत्यंत मंद आचेवर भात खाली लागण्याची शक्यता असल्याने आधी तवा ठेवून त्यावर भाताचे पातेले/कढई ठेवावी.
१०. भाताला २ - ३ वाफा आणाव्यात.
११. जर पाक पुरेसा घट्ट झाला नाही तर भात घातल्यानंतर मिश्रण पातळ होते आणि आळून येण्यास वेळ लागतो. (मी ह्या वेळेस ही चूक केली आणि पुढच्या वेळेस नक्की टाळणार आहे.)


हा असा दिसतो तयार साखरभात...

Thursday, July 14, 2011

बदल

आज मी माझ्या ब्लॉगचे  टेम्प्लेट बदलले. आणि मला इतका आनंद झाला आहे की जणू काही आपल्या बाळाला छान अंगडे-टोपडे घातल्यावर बाळाच्या आईला बाळाला कुठे ठेवू आणि कुठे नाही असे होते तसे झाले आहे. 

आज आता फक्त बाह्यरूप बदललं आहे. आता बघुयात अजून नव-नवीन पोस्टच्या रूपात अजून किती त्याची जडण-घडण करता येते ते बघायचं!

Saturday, April 16, 2011

शुभ प्रभात!

आज माझ्या igoogle च्या पानावर एक सुविचार वाचला. कनफ्युशियासचा तो विचार आहे.

 "Life is really simple, but we insist on making it complicated."

खरच किती बरोबर आहे ना! आपल्याला माहित झालेल्या अनेकानेक अवघड सिद्धांतांचा वापर करून एक सोप्पा गणित आपण अवघड करायला जातो. असो.

तर ह्या सुंदर विचाराने आपल्या दिवसाची सुरुवात करूयात. शुभ प्रभात!!!

Friday, April 15, 2011

हस्तलिखित

बर्याच दिवसांपासून घोळत होता एक विचार. तो आज अमलात आणला आहे. आजची पोस्ट हस्तलिखितात!

कॉम्पुटर वर टायपिंग करताना करताना खाडाखोड न होता चुका सुधारायची संधी असते. ती सवय असल्याने काळजी वाट होती की कागदावर लिहिताना खूप खाडाखोड होईल का. पण तसं काही झालं नाही. 

Friday, March 25, 2011

पोलीसमामा

आज ऑफिस मधून निघाल्यावर खूप दमल्यासारखा वाटत होतं. आणि तरीही काही काम पूर्ण झालंय असं वाटत नव्हतं. Performance measurement साठीचं self -assessment manager ने आज पर्यंत भरून ठेवायला सांगितलं होतं ते पण झालं नव्हतं.  अगदी कंटाळून गेल्यासारखं झालं होतं.    

मग घरी यायला निघाले तर युनिवर्सिटी सर्कल पाशी पोहोचल्या पोचल्या सिग्नल लागला. त्यामुळे गाडी सर्वात पुढे होती. जवळ जवळ २ मिनिटांचा सिग्नल असल्याने मग गाडी बंद करून निवांत इकडचं तिकडचं निरीक्षण चालू होतं. आणि आमचा सिग्नल सुटायला जेमतेम ४० सेकंद उरले असतील आणि औंध रस्त्याने शिवाजी नगर कडे जाणारा एक टेम्पो अचानक उजवीकडे पाषाण रोडला जाण्यासाठी वळला. आणि युनिवर्सिटीच्या गेटच्या बाहेर ट्राफिक पोलीस होते. त्यांनी त्या टेम्पोला थांबवण्यासाठी हात केला. परंतु तो टेम्पो न थांबता पुढे जाऊ लागला. मग त्यांच्यात एक इन्स्पेक्टर होता तो पळत त्या टेम्पोच्या मागे जाऊ लागला. तसे युनिवर्सिटी गेट ते पाषाण रोडची बाजू बरेच अंतर आहे. आणि ती इन्स्पेक्टर तसा बराच सुदृढ होता. पण त्याने पळत पळत जाऊन त्या टेम्पोला गाठले आणि त्याला थांबवले.

सगळे जण ही गंमत बघत होते. मला पण त्या मामांनी पळत जाऊन त्या टेम्पोला पकडणे अनपेक्षित असल्याने मजा वाटली. आणि ऑफिसमधून बाहेर पडताना असलेला ताण-तणाव त्या fit-n-fine मामांना बघून विसरून गेले. 

Tuesday, March 8, 2011

२१ दिवस - एक सवय

मागच्या वर्षी आमच्या कंपनी मध्ये एक ट्रेनिंग झाला होतं. Behavioural training! त्यात आमच्या ट्रेनरने बर्याच गोष्टी सांगितल्या. त्यातली एक गोष्ट होती - एखादी सवय अंगी बाणवण्यासाठी ती गोष्ट रोज अशी सलग २१ दिवस जाणीवपूर्वक करायची. असे करण्याने ती सवय तुमच्यात रुजते. म्हणजे तुमच्या मेंदूच्या एका भागाशी थेट कनेक्शन होते म्हणे. त्यामुळे तुम्ही ती गोष्ट आपोआप नियमितपणे करू लागता म्हणजेच ती सवय तुमच्या अंगी बाणली जाते.

जसे एखादे ट्रेनिंग संपले की त्यातल्या जास्तीत जास्त गोष्टी आपण आचरणात आणायचं ठरवतो तसंच हे ट्रेनिंग संपल्यावर सुद्धा ही गोष्ट करायची ठरवली होती. कधी ऑफिसला वेळेवर पोहोचण्याचा नेम धरायचा ठरवला तर कधी नियमित व्यायाम करायचं ठरवलं. पण ३-४ दिवसातच उत्साह मावळायचा आणि पहिले पाढे पंचावन्न!  

मग असं वाटायला लागलं की ह्या सगळ्या पुस्तकी गोष्टी आहेत आणि त्या असल्या ट्रेनरने फक्त शिकवायच्या. आणि आपण तेवढ्या पुरतं ऐकून सोडून द्यायच्या. पण मनात कायम असे विचार येत राहायचे की आपण साधी एक सवय अंगिकारू शकत नाही!

आणि मग काय एक दिवस असंच आलं मनात आणि ठरवून टाकलं की नियमित व्यायाम करणे ही सवय आपण आपल्याला लावून घ्यायची. व्यायाम करणे आणि त्याचे फायदे आपल्याला कितीही ठाऊक असले तरी आळशीपणा मला कायम त्यापासून कायम प्रवृत्त करायचा.

पण तरीही ठरवलं आणि एक दिवस उठले आणि ३ सूर्यनमस्कार घातले आणि १० मिनिटे बाहेर फिरून आले. ३ सूर्यनमस्कार म्हणजे काहीच नाही. आणि फिरायला जायची वेळ काय तर सगळे डबे बनवून, मोठीला शाळेत पाठवून आणि नवर्याला चहा करून दिला की मग ८:१५ ला बाहेर फिरायला पडायचं. मनात विचार यायचा की ८:१५ ही काय फिरायची वेळ आहे का? कित्येक लोकं तर कंपनीची बस पकडायची म्हणून पूर्ण तयार होवून बाहेर पडलेले दिसायचे. पण मनाशी खूणगाठ बांधली की सुरुवात करताना मी किती सूर्यनमस्कार घालते आणि किती वाजता फिरायला बाहेर पडते हा विचार करायचा नाही. फक्त नियमित पणे ह्या गोष्टी चालू ठेवायच्या हे ठरवलं. एकदा तर असं झालं की सगळं उरकायला खूप उशीर झालं आणि मी ८:४५ वाजता फिरायला म्हणून बाहेर पडले. तर अक्षरशः रस्त्यावर फिरायला म्हणून कोणीही नव्हते! :)

असं करता करता ५-६ दिवस उलटून गेले आणि व्यायाम करायची सवय अजून टिकली होती. मग ठरवले की लवकर उठायचं आणि नवरा जिमसाठी म्हणून बाहेर पडायच्या आधी म्हणजे ६:१० - ६:१५ च्या आधी घरी परत यायचं. मग तसं करायला चालू केलं आणि हळू हळू सूर्यनमस्कार सुद्धा वाढवायला चालू केलं.

अरे हो! माझी सवय टिकून राहावी म्हणून मी अजून एक गोष्ट केली. आणि ती म्हणजे मी माझ्या फेसबुकच्या अकाउंटवर फक्त दिवसांची गणना - पहिला दिवस, दुसरा दिवस असं टाकायला चालू केलं. हे करण्यामागे कारण हे होतं असे दिवस मोजायला लागले की मित्रमंडळी चौकशी करणार आणि कारण सांगितलं नाही की त्यांना उत्तर मिले पर्यंत चौकशी करत राहणार. आणि ती दिन-गणना चालू ठेवण्यासाठी रोजच्या रोज व्यायाम करावा लागणार. पूर्णतया लोकांना सांगण्यासाठी म्हणून नाही तरी किमान १-२ दिवस तरी असे होते की ती दिन-गणना चालू ठेवण्या साठी न कंटाळता व्यायाम केला.

असेच दिवसामागून दिवस उलटत गेले आणि २१ दिवसाचा नेम पूर्ण होईपर्यंत रोज १० सूर्यनमस्कार आणि १५ मिनिटे चालणे एवढा व्यायाम मी रोज करू लागले होते किंवा अजून आहे. २१ दिवसांचा हा जो माझा कोर्स (?) आहे तो पूर्ण होऊन जेमतेम १-२ दिवस झाले आहेत. म्हणजे पिक्चरचा जसा 'The End' दाखवतात तसा हा प्रकार आहे. पण खरी गोष्ट त्या पुढे चालू होत असते. तसंच २१ दिवस जसा नेटाने मी व्यायाम केला तसाच (२१ सवय अंगी बाणणे ह्या पेक्षा वरचढ माझा आळशीपणा ठरू शकतो अशी भीती वाटत असल्याने) ह्या पुढेही मला चालू ठेवायचा आहे.

तर बघा तुम्हाला अशीच एखादी सवय अंगिकारायची आहे का ते. आहेच आपला २१ दिवसांचा कोर्स! 

Sunday, March 6, 2011

स्नेहसंमेलन - २

काल झालेले माझ्या धाकटीचे स्नेह-संमेलन हा एक अत्यंत आनंददायी, मनाला सुखावणारा अनुभव होता. आधीच्या पोस्टमध्ये लिहिलं त्याप्रमाणे त्यांच्या शिक्षकांनी घेतलेले परिश्रम आणि त्याचं त्या सुंदर कार्यक्रमाच्या स्वरूपामधलं ते फळ बघून खरच खूप आनंद झाला.

पण सर्वात जास्त आनंददायी गोष्ट म्हणजे माझ्या कन्येने केलेला डान्स, तिची देहबोली, तिचं मुलीसारखं दिसलेलं गोंडस रूप. (माझी धाकटी कन्या अगदी Tom-boy आहे. म्हणजे ती कपडे फक्त शर्ट आणि pant घालते. केसांना क्लिप, रबर लावणे तर दूरच पण चुकूनही भांग सुद्धा पाडत नाही.)

तिला प्रथम तिच्या शिक्षकांनी 'माकारीना' ह्या गाण्यावरच्या डान्स मध्ये घेतलं होतं. पण आधी सांगितलं त्याम्प्रमाणे तिची देहबोली, तिचं आत्मविश्वास बघून त्यांनी तिला 'वृक्षवल्ली आम्हा सोयरी' ह्या गाण्यात सुद्धा तिला घेतले. त्या गाण्यात सर्व प्राणी आणि पक्षी सुखाने एका जंगलात नांदत असतात आणि अश्या ह्या जंगलात एक मुलगी बागडत असते. तर ती मुलगी माझ्या धाकट्या कन्येने साकारलेली. आणि सर्वात शेवटी सर्व लहान मुलांचा हात धरून पर्यावरण वाचवा हे सांगणारा बोर्ड हातात घेणे हे काम तिला दिले होते. ती स्टेजवर खरोखरच आली तेव्हा आमचा आमच्या डोळ्यांवर विश्वास बसेना. कारण ती छान आत्मविश्वासाने स्टेजवर वावरत होती आणि तालावर नाचत देखील होती. (आम्हाला घरी तिचं डान्स बघून तिची नाचाची शैली सनी देओलची वाटायची.) ही तर आमच्या साठी एक झलक होती.

त्यानंतर तिचा मुख्य डान्स होता. आणि त्यात तिने सगळ्या स्टेप न विसरता तालात केल्या. ती तिच्या वयाच्या मानाने बरीच उंच असल्याने असं वाटत होतं की कोणी ४-५ वर्षांची मुलगी त्या ३ वर्षांच्या मुलींबरोबर नाचत आहे. शेवटी शेवटी तर इतर मुली जेव्हा स्टेप विसरत होत्या तेव्हा त्यांच्या शिक्षिका त्यांना विंगेतून माझ्या कन्येकडे बघून करा असं सांगत होत्या. माझी मोठी लेक तर म्हणाली की मला माहीतच नव्हतं की ही इतका छान डान्स करते. मला तर इतका आनंद झाला की तिचा हा डान्स बघता बघता माझ्या डोळ्यातून पाण्याच्या धारा लागल्या होत्या.

आणि ह्या सर्वांवर शेवटची कडी म्हणजे तिला सर्वात आज्ञाधारक आणि मदत करणाऱ्या विद्यार्थ्याचं बक्षीस मिळालं. अक्षरशः कृतकृत्य वाटणे, धन्य होणे अश्या अनेक वाक्प्रचारांचा प्रत्यय आला.
घरात ती धाकटी असल्याने अजूनही मला बाळासारखीच वाटते. आणि तिथे सतेज वर ती इतकी समजूतदार वाटत होती की विचारू नका! तिच्या शिक्षकांनी सुद्धा बक्षीस देताना बक्षीस देण्यामागची कारणीमिमांसा देताना शाळेत शिक्षकांच्या सूचनांच पालन करणे तसेच ती शाळेत तिच्या पेक्षा लहान मुलांप्रती दाखवत असलेला समजूतदारपणा ह्या बद्दल सांगितलं.

प्रत्येक आई-वडलांना आपला मूल फार special वाटत असतं. तसेच आम्हीसुद्धा. परंतु शाळेकडून तशी पावती मिळणं म्हणजे आम्हाला 'सातवे आसमान में' गेल्यासारखं वाटत होतं किंवा अजूनही वाटत आहे. आणि सगळी कडे दवंडी पिटवून सर्वांना हे सांगावंसं वाटत आहे. (अर्थात आत्ता मी हेच आहे :P)

Saturday, March 5, 2011

स्नेह-संमेलन

कालच्या पोस्ट मध्ये लिहिल्याप्रमाणे आज आमच्या शेंडेफळाच्या शाळेचे स्नेहसंमेलन होते. आमच्या सर्वांची वरात (५ मोठी आणि ३ लहान अशी ८ माणसे एका गाडीत!) ९ वाजता टिळक स्मारकला पोहोचली. तर टिळक स्मारकचा परिसर लहान-लहान मुले आणि त्यांचे पालक, आज्जी-आजोबांनी फुलून गेला होता. (माझी धाकटी जिथे जाते ती शाळा एक playgroupची शाळा आहे. वय वर्षे १.५ ते जास्तीत जास्त ३.५ पर्यंत.) 
माझी कन्या एका डान्स मध्ये होती. त्यासाठीचा केवळ तिचा फ्रॉक शिवून न झाल्याने तिला फक्त चेहर्याला मेकप करून तिच्या शिक्षकांच्या ताब्यात द्यायचं होतं. ९ पर्यंत तिथे पोहोचायचे असल्याने तिचे प्रातर्विधी, आंघोळ आणि नाष्टा एवढे आटोपून कसेबसे तिथे पोहोचल्याने मेकपचा कार्यक्रम तिथे चालू झाला. मग एकदम गुलाबी गुलाबी गाल, गडद गुलाबी ओठ असा मेकप करून तिला तिच्या शिक्षकांच्या स्वाधीन केलं.      

मग साधारण पावणे दहाच्या सुमारास कार्यक्रम चालू झाला. आधी त्यांनी कार्यक्रमाची रूप-रेषा समजावून सांगितली त्याप्रमाणे एकूण ८ डान्स होते. आणि सर्वात शेवटी बक्षीस समारंभ. कार्यक्रमाची घोषणा झाल्यावर मूळ कार्यक्रम चालू झाला.

सर्वात प्रथम 'welcome song' होते. त्यात बहुधा अगदी लहान म्हणजे २ वर्षाच्या आतील मुलं होती. आणि तो कार्यक्रम म्हणजे ७-८ मुलं एका रांगेत झुक-झुक गाडी सारखे एकमेकांच्या खांद्यावर हात ठेवून उभे होते. आणि त्यांच्या एका बाजूला 'WELCOME' अशी अक्षरे एक-एक करून लावली होती. आणि एक संगीत चालू झालं आणि ती मुलं स्टेजला एक चक्कर मारून पुन्हा विंगेत गेली. तसं पाहायला गेलं तर केवढा सोप्पा प्रकार होतं. पण एवढ्या लहान मुलांकडून एवढ्या, मोठ्या स्टेजवर आणि इतक्या प्रेक्षकांसमोर हे करवून घेणं ही एक मोठी बाब होती.

त्याच्या पुढचा कार्यक्रम होता गणेश वंदना! ओंकार स्वरूप हे गाणं आणि एक-एक लहान मुल स्टेजवर येऊन गणपतीच्या फोटोला फुलं वाहून त्यांना सांगितलेल्या जागी जाऊन थांबत होते. मग पुढचा कार्यक्रम पर्यावरणाचे संवर्धन करा म्हणून सांगणारा 'वृक्ष-वल्ली आम्हा सोयरी' ह्या गाण्यावर एक डान्स होता. त्यात वेग-वेगळे प्राणी आणि पक्षी एका जंगलात सुखाने नांदत आहेत आणि एक मुलगी त्यांच्यात आनंदाने बागडत आहे असे दाखवले होते.


मग एक शेतकार्यांचा डान्स होता. त्यानंतर माकारीना ह्या गाण्यावर डान्स होता. उंदीर आणि त्याची टोपी ह्याची गोष्ट सांगणारा एक डान्स होता. अजूनही २ डान्स होते. आणि गंमत सांगायची म्हणजे जर एक डान्स २ मिनिटांचा असेल तर २ डान्स मधला ब्रेक ५-१० मिनिटांचा असायचा. त्या सर्व लहान मुलांना गोळा करून स्टेज वर आणणं. त्या डान्स साठी आवश्यक तयारी करणं अश्या सगळ्या गोष्टींमध्ये तेवढा वेळ जायचा. पण एवढ्या लहान वयाच्या मुलांना घेऊन एवढा कार्यक्रम करणे ही खरोखर खूप कौतुकास्पद बाब असल्याने कोणाचीही काहीही तक्रार नव्हती. कारण आपल्याच घरात असलेल्या एखाद-दुसर्या मुलाला आपल्या सूचनांच पालन करायला लावणे किती अवघड असते हे आपल्याला चांगलेच ठाऊक असते.

त्यामुळे त्या सर्व शिक्षकांनी खरच खूप छान कामगिरी बजावली. त्या सर्वांचं मनःपूर्वक अभिनंदन! 

Friday, March 4, 2011

रंगीत तालीम

उद्या माझ्या धाकट्या कन्येच्या शाळेचे स्नेह-संमेलन टिळक स्मारक येथे आहे. त्याची रंगीत तालीम आज तिथेच होती. सकाळी ९:३० ला तिथे सोडायचे आणि १२:३० वाजता परत घेऊन यायचे. टिळक स्मारक म्हणजे घरापासून बर्या पैकी लांब. मग कोणाल सांगणार म्हणून खास सुट्टी काढून त्या मोहिमेवर गेले.

९:३० वाजता तिथे पोहोचलो आणि तिला तिच्या शिक्षकांच्या स्वाधीन केल्यावर प्रश्न उरला की तीन तास काय करायचे! पहिले अर्धा-एक तास तिथेच जवळ असलेल्या ग्राहक पेठेत वेळ घालवला. आणि थोडी फार खरेदी केली. (थोडी खरोखर गरजेची आणि फार उगाचच अवांतर). पुन्हा प्रश्न उरला की आता काय करायचे.

शेजारीच S.P. कॉलेज आहे. माझं कॉलेज. खरं तर अकरावी आणि बारावी अशी दोनच वर्षे तिथे काढलेली. पण शाळेतल्या शिस्तबद्ध आणि बंधनयुक्त काळानंतरचा पहिला काही काळ तिथे घालवलेला. त्यामुळे बर्याच आठवणी जोडलेल्या. तसं ते कॉलेज सोडून आता जवळा जवळ १५-१६ वर्षे झाली. आणि एकदा बारावीचा रिझल्ट घेतल्यावर कधी तिकडे मी गेलेच नाही.        

मग आज विचार केला की जाऊन तर बघुयात. खरं तर अकरावी-बारावीला कोणी फार कॉलेजला जाऊन बसतं असं नाही. पण तरीही काही काही शिक्षक असे असतात की त्यांचा ठसा उमटतोच. तसेच माझे S.P. मधले मराठी, इंग्लिश, botany आणि फिजिक्सचे प्रोफेसर होते की ज्यांची ह्या न त्या कारणाने अजूनही आठवण राहिली आहे. त्यामुळे आज विचार केला की त्यांच्या पैकी कोणी शिक्षक भेटतायत का बघू. 

कॉलेजच्या गेटपाशी गेले तर तिथे सुरक्षारक्षक होते. मला भीती की मला हटकले आणि जाऊ नाही दिले तर! पण त्यांना मी कॉलेज मध्ये येण्याशी काही देणे-घेणे नव्हते. (कदाचित माझे वय आणि अवतार त्यांना निरुपद्रवी वाटला असावा.) मग थेट तिथल्या सायन्स डिपार्टमेंटला जायला निघाले. जाता जाता वाटेत लॉन दिसले. लेक्चर बुडवून तिथे आम्ही एकतर टाईम पास किंवा जर्नल भरत बसायचो.

तिथून पुढे आले तर केमेस्ट्री डिपार्टमेंटची बिल्डींग लागली. तिथून येणारे ते विविध रसायनांचे वास... तेव्हा केलेल्या केमेस्ट्री practicals ची आठवण देऊन गेले. तेव्हाच्या केमिस्ट्रीच्या एक अगदी तरुण प्रोफेसर होत्या ज्यांना बघण्यासाठी मुलं लेक्चरला बसायची ती आठवण झाली.

मग मी बायोलोजी डिपार्टमेंटमध्ये गेले. तिथे आम्हाला botany शिकवणाऱ्या एक शिक्षिका होत्या त्यांना भेटायचं होतं. फार कडक होत्या. तेव्हा त्यांची खूप भीती वाटायची. पण चांगला शिकवायच्या. त्यामुळे त्यांना भेटावं असं वाटत होतं. पण नेमक्या परीक्षा चालू असल्याने त्या तेव्हा आल्या नव्हत्या. तीच कथा फिजिक्सच्या आमच्या एक प्रोफेसरना भेटायला गेले तर झाली. परीक्षेमुळे त्या पण अजून आल्या नव्हत्या. थोडी रुखरुख वाटली. मग बाकी आमच्या मराठी आणि इंग्लिशच्या प्रोफेसरना भेटायचं नाद सोडून दिला. आणि तिथून सरळ टिळक स्मारकला आले आणि कन्येच्या रंगीत तालीम संपण्याची वाट बघू लागले. असो. 

तर रंगीत तालमीच्या निमित्ताने S.P. मधल्या त्या १५-२० मिनिटांच्या वेळेत १५-१६ वर्षांपूर्वीच्या काळामध्ये सफर करून आले.

Thursday, February 24, 2011

भेंडीची भाजी

परवा डब्यासाठी भाजी करायची म्हणून भेंडी घेतली. भेंडीची भाजी चोरटी होते म्हणून अर्धा किलो घेतली. परंतु सकाळी सकाळी जेव्हा चिरायला घेतली तेव्हा त्यातली निम्मी किडकी निघाली. त्यामुळे झाला असं की डब्यासाठी पुरेशी भाजी झाली नाही आणि किडकी निघाल्याने बघत बघत भेंडी चिरावी लागल्याने  त्यात वेळ बराच गेला. त्यामुळे जीव वैतागून गेला.
मग जेव्हा जेवायला गेले तेव्हा मी माझ्या मैत्रिणींना सांगत होते की मी कशी डब्याला पुरावी म्हणून एवढी  भाजी आणली आणि किडकी निघाल्याने मला पुरेशी भाजी आणता आली नाही आणि सकाळी चिरताना वेळ पण गेला. एकूणच मी तक्रारींचा सूर आळवत होते.
माझी एक मैत्रीण म्हणाली की भेंडी किडकी निघाली याचा अर्थ ती चांगली आहे. आम्हाला प्रश्न पडला किडकी भेंडी चांगली कशी असू शकते. तर तिचा त्या मागचा विचार असा की भेंडी किडली ह्याचा अर्थ शेतकऱ्यांनी जास्त कीटकनाशकं त्यावर फवारली नाहीयेत. म्हणजेच मला कमीत कीटकनाशकं मारलेली भाजी मिळाली.
आहे की नाही सकारात्मक दृष्टीकोनातून विचार करायची कमाल!
तिने जो विचार केला तो योग्य असेल अथवा नसेल. पण मी विकत आणलेली भाजी किडकी होती हे सत्य होतं. आणि ते मी तक्रार करत स्वीकारावं वा असा सकारात्मक विचार करत स्वीकारावं हा प्रश्न होता.
खरं तर आपण सकारात्मक विचार करण्याबद्दल अथवा प्रत्येक गोष्टीकडे सकारात्मक दृष्टीने बघण्याबद्दल कायम काही न काही वाचन करत असतो अथवा ऐकत असतो. पण प्रत्यक्षात तसं कृतीमध्ये उतरवणे खरंच अवघड!
माझ्या मैत्रिणीने मात्र भेंडीच्या भाजीच्या निमित्ताने मात्र मला चांगला सकारात्मक दृष्टिकोनाचा धडा दिला... :) 

Wednesday, January 26, 2011

अमानुष

काल टीवी वर बातमी बघितली - मनमाड जवळ नाशिकच्या अतिरिक्त जिल्हाधिकार्यांना भेसळखोरांनी जिवंत जाळले. मन सुन्न झाले. काय म्हणावे अश्या अमानुष कृत्त्याला!

एक सरकारी अधिकारी कर्तव्यदक्षता दाखवून पेट्रोलमध्ये होत असलेली भेसळ रोखण्याचा प्रयत्न करतो आणि ते गुंड त्यांना जिवंत जाळून ठार मारतात. कदाचित असे कृत्य करत असताना गुन्हेगारांना ठाऊक असते की त्यांना अभय मिळणार आहे. त्यामुळे ते अशी कृत्य करताना कचरत नाहीत.

इतर वेळेस आपण ओरड करतो की सरकारी अधिकारी कर्तव्यदक्षता दाखवत नाहीत म्हणून. परंतु ज्यांनी धाडसाने कर्तव्य बजावायचा प्रयत्न केला त्यांन त्याचे हे फळ मिळावे. राज्यातल्या कायदा आणि सुवूवास्थेची शोकांतिका म्हणायला हवी.

अतिरिक्त जिल्हाधिकारी ज्यांना जिवंत जाळले त्यांच्या मागे बायको आणि २ मुली आहेत. सरकारने तत्परतेने २५ लाखांची मदत आणि कुटुंबातील एका व्यक्तीला नोकरी देऊ केली आहे. पण त्या बाईचा नवरा आणि मुलींचे वडील तर परत येऊ शकत नाहीत.

आणि जे अधिकारी कर्तव्यांची जाणीव ठेवून काम करू इच्छितात त्यांच्या मनात कायम हे भय असणार की कदाचित आपणही ह्या गुंडाराजचे बळी ठरू शकतो. मग त्या व्यक्तींनी सचोटीने काम कसे करावे? 

यशवंत सोनावणे (अतिरिक्त जिल्हाधिकारी) ह्यांच्या आत्म्याला सद्गती लाभो आणि अमानुषतेची विषवल्ली अजून फोफावू नये हि देवाचरणी प्रार्थना.

Saturday, January 22, 2011

इमानदारी!

इमानदारी हा शब्द जरी घेतला तरी सर्व साधारणपणे आपल्या डोळ्या समोर कुत्रा हा प्राणी येतो. बहुतेक त्याच्या इतकं इमानदार इतर कोणी नसावं! अश्याच एका कुत्र्याचा हा किस्सा आहे. अनेक वर्षं झाली तरी विसर पडत नाहीये.   

माझी एक अगदी जीवलग मैत्रीण. त्यांचा बंगला असल्याने त्यांनी कुत्रा पाळला होता. त्याचा रंग पूर्ण काळा होता आणि अत्यंत ferocious होता तो. त्यांच्या घरातली आणि बाहेरची १-२ माणसे वगळता तो बाकीच्यांच्या अंगावर अगदी धावून जायचा. म्हणजे घराची राखण करण्यासाठी एकदम परफेक्ट. मला तर फार भीती वाटायची त्याची.

पण माझ्या मैत्रिणीचे वडील अचानक म्हणजे साठीच्या आतंच हृदयविकाराने वारले. सगळ्यांसाठी तो खूप मोठा धक्का होता. त्या कुत्र्याने अन्न सोडून दिले. आणि अवघ्या २-३ आठवड्यात तो पण वारला. काय ही निष्ठा...

आज केवळ ही गोष्ट इथे लिहित असताना पण माझे डोळे भरून आले.       

Sunday, January 16, 2011

पेपर क्विलिंग - भेटकार्ड

मला कलाकुसर करायला बर्यापैकी आवडते. त्यातल्या त्यात कागद वापरून विविध वस्तू करायला जास्त आवडतं. त्यातलाच एक प्रकार म्हणजे पेपर क्विलिंग! मला फार आवडणारा प्रकार. फार सुंदर दिसते. करणारे बरेच advanced प्रकार करतात. (internet आपण ते बघू शकतो) माझी कला साधी भेटकार्डे करण्यापुरती मर्यादित आहे.
 
त्यापैकीच एक भेटकार्ड खाली पोस्ट करत आहे. 


Thursday, January 13, 2011

फोर्ट जाधवगडची सैर

पुण्याजवळ सासवड रस्त्यावर विठ्ठल कामतांच फोर्ट जाधवगड म्हणून एक हॉटेल आहे. पूर्वी जाधवांची ती गढी होती. तिचं मूळ स्वरूप जास्तीत जास्त ठेवून त्यांनी एका हॉटेल मध्ये रूपांतर केलं आहे.

मध्ये त्यांच्या हॉटेलच्या मार्केटींगचा भाग म्हणून काही discount देऊन एक वर्षाचं सदस्यत्व देत होते. त्यात बर्याच गोष्टी complimentary पण होत्या/आहेत. असंच काही तरी वेगळा अनुभव म्हणून ते सदस्यत्व घेतलं. त्यातीलच एक भाग म्हणजे तिथे एक दिवस एक रात्र मुक्काम मोफत होता.      
अनायसे मला डिसेंबरच्या शेवटच्या आठवड्यात सुट्टी असते. मुलींना तर काय नाताळची सुट्टी असतेच. आणि सगळ्यांनी एकत्र निवांत वेळ घालवावा अश्या विचाराने नवर्याने पण रजा काढलेली असल्याने एक दिवस तिकडे घालवायचा ठरलं.     

खरं तर पुण्यापासूनचं अंतर आहे साधारण ३५ किलोमीटर. पण अर्ध्याहून अधिक रस्ता हा शहर आणि वर्दळीच्या भागातला असल्याने जायला यायला त्यामानाने बराच वेळ लागला.

पण तिथे पोहोचल्यावर मात्र तुतारी वाजवून जंगी स्वागत झाले. आणि विनाकारण जास्त वेळच्या झालेल्या प्रवासाचा शीण गेला. पूर्वीची गढी आताचं हॉटेल असल्याने त्याचा प्रवेशद्वार दगडी आणि छान मोठा आहे. तिथली receptionist नउवारी साडी नेसून अगदी मराठमोळ्या वेशात होती. तिथल्या काही कर्मचाऱ्यांचा वेश मावळ्यान सारखा होता. माझ्या मुलींसाठी ती एक वेगळीच दुनिया होती.

एखाद्या पंचतारांकित हॉटेलच्या जवळ जवळ सर्व सुविधा तिथे आहेत. जिम, पोहायचा तलाव, २ प्रकारची restaurants आणि conference hall आणि तत्सम सुविधा.




हॉटेल उभारताना गढीचा जास्तीत जास्त राखण्याचा प्रयत्न केल्याने आम्हाला दिलेल्या खोलीची एक भिंत पूर्ण दगडी होती. आणि त्यामुळे खोली प्रचंड थंड होती. पण छान होती.   


तसा अवतीभवती छोटासा परिसर आहे फिरायला. एक देउळ आहे. चिंचेच्या झाडाला बांधलेले झोके आहेत.

आणि हो! एक वस्तू-संग्रहालय पण आहे. अनेक जुन्या घरगुती वापराच्या, स्वयंपाक घरात लागणाऱ्या अश्या अनेक वस्तू तिथे आहेत.




 
तशी म्हणाली तर छोटीशीच जागा आहे फिरायला जायला. एका दिवसात जाऊन यायला. पण एखाद्या दिवसाचा पूर्ण निवांतपणा अनुभवायला मुकाम करायला काही हरकत नाही!    

Are they twins!!!

मला दोन मुली आहेत. मोठी - वय वर्षे ७ आणि धाकटी - वय वर्षे ३. 
 
मागच्या आठवड्यात आम्ही एका लग्नाला गेलो होतो. तर एका बाईने माझ्या नवर्याला विचारले की "Are they twins ?"
 

आता बहिणीच असल्याने दोघींची चेहरेपट्टी बरीच सारखी आहे. म्हणजे धाकटीच्या जन्मानंतर कित्येक जण म्हणत होते की दोघी मोठ्या झाल्यावर जुळ्यासारख्या दिसतील म्हणून! आम्हालाही वाटतं की मोठ्या झाल्यावर त्या बर्याच सारख्या दिसतील. माझी धाकटी कन्या पण वयाच्या मानाने जरा उंच आहे पण तरीही आत्ता (म्हणजे एवढ्या लहान वयात ४ वर्षांचं अंतर खूप जास्त असताना)  असं विचारणं म्हणजे मला कमालच वाटली

Wednesday, January 12, 2011

Van!!!

माझी मोठी कन्या सध्या दुसरीत आहे. शाळा तशी जवळच आहे. पण van ने येते जाते. सकाळी सकाळी ७:३० वाजता तिची van येते. तसं जरा लवकरच असल्याने तिच्याच्याने उठणं होत नाही आणि त्यामुळे आवरणं.
 
तरी नशीबाने आमच्या घरातून बिल्डींगचा गेट आणि रस्ता दिसत असल्याने van जरी आली तरी van च्या काकांना थांबवता येतं. आणि van च्या होर्नचा आवाज अगदी स्वयंपाकघरापर्यंत येतो. 
 
तर असंच एक दिवस कन्या तयार होउन निघायच्या बेतात असताना मला हॉर्नचा आवाज आला. पण जरा van च्या कर्णकर्कश्य पेक्षा थोडा नाजूक वाटला. त्याला खिडकीपाशी जाउन सांगणं आवश्यक होतं कि कन्या खाली उतरतच आहे आणि थांब म्हणून. म्हणून घाईघाईने खिडकीपाशी गेले आणि खाली वाकून van ला नजर शोधू लागली तर van काही दिसेना. तिचे van चे काका एका वेगळ्याच कारपाशी उभे राहिलेले होते. 
 
अजून बारकाईने पाहिले तर ती होंडा सिविक होती आणि त्यात शाळेची मुलं पण होती. मला तर आश्चर्याचा धक्काच बसला आणि काकांना विचारलं की कोणाची कार आहे म्हणून! तर ती त्यांच्या भावाची कार होती/आहे. आणि ते पण पांढऱ्या नंबरप्लेटवर काळे नंबर असलेली म्हणजे खाजगी वाहन.
 
मला माहित होते की त्या van च्या काकांची आर्थिक परिस्थिती चांगली आहे. पण होंडा सिविक स्वतःची असणे म्हणजे मला फारच गंमत वाटली. :)         

Monday, January 10, 2011

अजून एक चित्र

डिसेम्बेरच्या शेवटच्या आठवड्यात आम्हाला ऑफिसला सुट्टी असते. त्यामुळे ते जवळ जवळ ८-१० दिवस फक्त मुली आणि घर ह्यांच्यातच घालवले. त्यामुळे ब्लोग जरा दुर्लक्षित राहिला. त्यामुळे ही खूप दिवसांनंतरची हजेरी.
चित्रकलेचा क्लास अर्थातच चालू आहे. आता जस-जसे दिवस जात आहेत तस-तसे माझी गुरु मला चित्रकलेतली वेग-वेगळी तंत्र शिकवत आहे. हे चित्र त्यातलाच एक भाग. बर्याच त्रुटी राहिल्या आहेत. पण अजून जमेल ही आशा आहेच...
बघा तुम्हाला कसं वाटतंय हे चित्र ते!