स्नेहसंमेलन - २

काल झालेले माझ्या धाकटीचे स्नेह-संमेलन हा एक अत्यंत आनंददायी, मनाला सुखावणारा अनुभव होता. आधीच्या पोस्टमध्ये लिहिलं त्याप्रमाणे त्यांच्या शिक्षकांनी घेतलेले परिश्रम आणि त्याचं त्या सुंदर कार्यक्रमाच्या स्वरूपामधलं ते फळ बघून खरच खूप आनंद झाला.

पण सर्वात जास्त आनंददायी गोष्ट म्हणजे माझ्या कन्येने केलेला डान्स, तिची देहबोली, तिचं मुलीसारखं दिसलेलं गोंडस रूप. (माझी धाकटी कन्या अगदी Tom-boy आहे. म्हणजे ती कपडे फक्त शर्ट आणि pant घालते. केसांना क्लिप, रबर लावणे तर दूरच पण चुकूनही भांग सुद्धा पाडत नाही.)

तिला प्रथम तिच्या शिक्षकांनी 'माकारीना' ह्या गाण्यावरच्या डान्स मध्ये घेतलं होतं. पण आधी सांगितलं त्याम्प्रमाणे तिची देहबोली, तिचं आत्मविश्वास बघून त्यांनी तिला 'वृक्षवल्ली आम्हा सोयरी' ह्या गाण्यात सुद्धा तिला घेतले. त्या गाण्यात सर्व प्राणी आणि पक्षी सुखाने एका जंगलात नांदत असतात आणि अश्या ह्या जंगलात एक मुलगी बागडत असते. तर ती मुलगी माझ्या धाकट्या कन्येने साकारलेली. आणि सर्वात शेवटी सर्व लहान मुलांचा हात धरून पर्यावरण वाचवा हे सांगणारा बोर्ड हातात घेणे हे काम तिला दिले होते. ती स्टेजवर खरोखरच आली तेव्हा आमचा आमच्या डोळ्यांवर विश्वास बसेना. कारण ती छान आत्मविश्वासाने स्टेजवर वावरत होती आणि तालावर नाचत देखील होती. (आम्हाला घरी तिचं डान्स बघून तिची नाचाची शैली सनी देओलची वाटायची.) ही तर आमच्या साठी एक झलक होती.

त्यानंतर तिचा मुख्य डान्स होता. आणि त्यात तिने सगळ्या स्टेप न विसरता तालात केल्या. ती तिच्या वयाच्या मानाने बरीच उंच असल्याने असं वाटत होतं की कोणी ४-५ वर्षांची मुलगी त्या ३ वर्षांच्या मुलींबरोबर नाचत आहे. शेवटी शेवटी तर इतर मुली जेव्हा स्टेप विसरत होत्या तेव्हा त्यांच्या शिक्षिका त्यांना विंगेतून माझ्या कन्येकडे बघून करा असं सांगत होत्या. माझी मोठी लेक तर म्हणाली की मला माहीतच नव्हतं की ही इतका छान डान्स करते. मला तर इतका आनंद झाला की तिचा हा डान्स बघता बघता माझ्या डोळ्यातून पाण्याच्या धारा लागल्या होत्या.

आणि ह्या सर्वांवर शेवटची कडी म्हणजे तिला सर्वात आज्ञाधारक आणि मदत करणाऱ्या विद्यार्थ्याचं बक्षीस मिळालं. अक्षरशः कृतकृत्य वाटणे, धन्य होणे अश्या अनेक वाक्प्रचारांचा प्रत्यय आला.
घरात ती धाकटी असल्याने अजूनही मला बाळासारखीच वाटते. आणि तिथे सतेज वर ती इतकी समजूतदार वाटत होती की विचारू नका! तिच्या शिक्षकांनी सुद्धा बक्षीस देताना बक्षीस देण्यामागची कारणीमिमांसा देताना शाळेत शिक्षकांच्या सूचनांच पालन करणे तसेच ती शाळेत तिच्या पेक्षा लहान मुलांप्रती दाखवत असलेला समजूतदारपणा ह्या बद्दल सांगितलं.

प्रत्येक आई-वडलांना आपला मूल फार special वाटत असतं. तसेच आम्हीसुद्धा. परंतु शाळेकडून तशी पावती मिळणं म्हणजे आम्हाला 'सातवे आसमान में' गेल्यासारखं वाटत होतं किंवा अजूनही वाटत आहे. आणि सगळी कडे दवंडी पिटवून सर्वांना हे सांगावंसं वाटत आहे. (अर्थात आत्ता मी हेच आहे :P)