पालकत्वाचे काही सर्टिफिकेशन नसते. आपलं वागणं साचेबद्ध असू शकत नाही. परिस्थितीनुरूप आपले विचार व वागणे बदलता आले पाहिजे. हीच लवचिकता आपला सुजाण पालकत्वाचा प्रवास सुकर करते.
अश्याच एका शांत दुपारी होते निरभ्र आकाश अन् पाहता पाहता आले मळभ दाटून जुन्या आठवणींचा जणू तळ आला ढवळून चहू दिशा अंधारल्या जीव गेला घाबरून वाटे येईल आता सोसाट्याच्या वारा जाईल झोडपून आसमंत सारा पण पाहते तो काय केवळ होत्या संततधारा आला होता भीज पाऊस चिंबवून गेला भोवताल सारा!
आधी सांगितलं तसं drawing क्लास चालू केला आहे. मधे माझ्या ताईच्या घरी काही अडचणी असल्याने बरेच दिवस क्लास बंद होता. आणि मग जेव्हा पुन्हा सुरु झाला तेव्हा उठून क्लासला जाणे नको वाटत होते. पण विचार केला की आत्ता जर आळस केला तर माझा क्लास कायमचा बंद होईल. म्हणून मग नेटाने पुन्हा चालू केला आहे. आज जे चित्र इथे पोस्ट करत आहे त्याच्यावर बरेच दिवस काम चालू होते. आधी रेखाचित्र काढणे आणि मग रंगवणे. माझ्या ताईच्या म्हणण्या नुसार जसजशी मी चित्रे काढत जाईन तसतशी चित्रात रंग भरताना जास्त वेळ लागेल. कारण जास्त details लक्षात येउन तसे रंगवण्याचा प्रयत्न असेल. असो. तर ह्या चित्राला पण बराच वेळ लागला.
परवा रविवार सकाळच्या - सप्तरंग पुरवणीमध्ये ' महानगरात रुजताना ' नावाचा लेख पाहिला . बहुधा वर्षभर चालणारी लेखमाला असावी . तो लेख वाचून मला आम्ही पुण्यात राहायला आलो ते दिवस आठवू लागले . साधारण २३ - २४ वर्षे झाली आम्हाला इथे येऊन . पुणं अजून एक शहरंच होतं आणि त्याचं महानगरात रुपांतर झालं नव्हतं. त्यामुळे विचार केला की आपण पण आपला पुण्यात नवीन असतानाच अनुभव इथे लिहावा. वडिलांची नोकरी बदलीची होती . त्यामुळे दर ४ वर्षांनी नवीन गावी बदली . आणि साधारण तालुक्यांच्या गावी बदली होत असे . माझी सर्वात मोठी बहिण साधारण दहावीत वगैरे असताना आईने बाबांच्या मागे लागून पुण्यामध्ये घर बुक करायला लावलं . आणि तिची बारावी झाल्यावर आम्ही आमचं कुटुंब पुण्यात ...
Comments
Post a Comment